Amerikan edebiyatının en özgün seslerinden Flannery O’Connor, kısa ömrüne iki roman ve unutulmaz öyküler sığdırdı. Ama onu diğer yazarlar ve yazar adayları için gerçek bir örnek yapan şey yalnızca yazdıkları değil, nasıl yazdığıydı. O’Connor’ın çalışma rutini, disiplinin ilhamdan daha önemli olduğunun açık bir örneği.
Günde iki-üç saat, istisnasız
Georgia’daki Andalusia çiftliğinde, lupus hastalığıyla mücadele ederken bile O’Connor her sabah masasının başına geçerdi. Kendi ifadesiyle her gün 9 ile 12 arasında odasına çekilir, bir kâğıdın karşısına otururdu. Çoğu gün aklına hiçbir şey gelmezdi, saatlerce öylece otururdu. Ama bir şey biliyordu: Eğer o üç saat içinde bir fikir gelirse, orada, hazır olacaktı.
Mesele ilham değil, orada olmak
O’Connor’ın en bilinen sözlerinden biri şudur: “Yazma alışkanlıklarına sonuna kadar inanıyorum. Dahiyseniz yazma alışkanlığı olmadan da idare edebilirsiniz belki ama çoğumuzda sadece yetenek var ve bu da sürekli fiziksel ve zihinsel alışkanlıklarla desteklenmesi gereken bir şey, yoksa kuruyup gider. Elbette, alışkanlıklarınızı yapabileceklerinize uygun hale getirmelisiniz.”
O’Connor’ın yönteminden üç pratik ders çıkarmak mümkün:
Birincisi, sabit bir saat ve yer belirleyin; beyniniz zamanla o saatte “yazma moduna” geçmeyi öğrenir.
İkincisi, verimsiz günleri de kabullenin ve bunun doğal olduğunu bilin: Hiçbir şey yazamadığınız üç saat de yazının bir parçasıdır, kaybedilmiş zaman değildir.
Üçüncüsü, süreye sadık kalın: O’Connor günde yalnızca iki saat yazdığını, çünkü enerjisinin ancak buna yettiğini söylüyor. Az ama düzenli, çok ama düzensizden her zaman iyidir.
Yazmayı bir ruh haline değil bir işe dönüştürdüğünüzde, ilham da er ya da geç sizi çalışırken buluyor.
Flannery O’Connor’ın bize bıraktığı en sade tavsiye tam olarak budur: “Yeter ki masada ol.”
