Yazmak isteyenlerin ve yazar adaylarının en büyük hatası, yazmaya “gelecekte bir gün” başlamak istemeleridir. Bazıları belirli koşulların oluşmasını bekler, bazıları da hayatları boyunca böyle bir unvana sahip olamayacaklarını düşündükleri için hiç başlamaz. Oysa yazma disiplini kazanmak için yapılması gereken tek şey, yazmaya başlamaktır.
Ben yazarım demek neden önemli
James Clear, son yılların en çok okunan kitaplarından Atomik Alışkanlıklar’da kalıcı alışkanlıklar oluşturmanın en etkili yolunun kimlik değişimi olduğunu söyler. Bu fikri yazarlığa uyarladığımızda, “ben bir yazar olmaya çalışıyorum” yerine “ben bir yazarım” demek ve buna uygun yaşamak, alışkanlığı pekiştiren önemli bir aşama haline gelir.
Türkiye gibi ülkelerde unvanlara ve sıfatlara takılmak çok yaygın bir durum. Edebiyatla, yazarlıkla uğraşan herkes er ya da geç “şunu yapan yazardır, bunu yapmayana yazar denmez” tartışmalarına denk gelir; herkes kendi tarifini ve şartını başkasına dayatır. Elbette bir meslek kolu olarak ele alındığında yazar olmanın bazı ön şartları vardır, ama yazmayı duygusal, ruhsal ve sanatsal bir ifade aracı olarak görüyorsak bu tartışmalarla vakit kaybetmenin bir anlamı kalmaz.
Yazarlık bir unvan değil, bir bakış açısı
Burada “iyi yazıyorsak” ya da “şaheserler yaratıyorsak” gibi bir koşuldan söz etmiyoruz, bunlar bambaşka bir aşamanın konusu. Asıl mesele, yazıyı hayata yerleştirebilmek için kendi zihnimizde bir konumlanma oluşturmaktır. Bu yüzden işe “ben bir yazarım” diyerek başlamak, kimseye meydan okumak ya da bir iddia ortaya koymak değildir, aksine, kişinin tamamen kendi içinde kurulan bir zihin setidir.
Bir yazar olduğunu düşünmek için bir dergide ya da bir web sitesinde yayımlanmış bir yazı, basılmış bir kitap şart değildir. Bunlar gerçekleştiğinde kazanılan “yazar” unvanı bir kariyeri, bir mesleği ifade eder. Yazma disiplininin ilk aşamasında ise mesele, yazma eylemiyle kurulan varoluşsal ilişkidir.
Kimseye kanıtlamak zorunda değilsiniz
Yazar olmak, yayımlanmakla ya da başkalarını ikna etmekle ilgili değildir. Yazmak da yazar olmak da, yani hem eylem hem unvan, yazma alışkanlığını geliştirmekle başlar. “Yazıyorum” demek yerine “yazarım” demek, yayımlanmayı beklemeden zihindeki yapıyı kurmayı ve masanın başında kendine güvenmeyi sağlar.
Tersinden düşünüldüğünde, çok satan kitapların yazarı olunsa bile bu kaygı er ya da geç ortaya çıkar. Eleştirilerle, “yazarak geçinip geçinmediği” sorularıyla karşılaşılır; her kitap bir öncekinden iyi olsa da bir sonraki kitap için kendinden şüphe duyulan zamanlar gelir. Bu yüzden kariyer anlamındaki “yazarlık” unvanı, yazma disiplininin ilk adımının kapsamına girmez. O çok daha sonraki bir aşamadır.
“Yazarlık da yapan biri” olmak yeterli
“Ben bir yazarım” diye düşünmek bir profesyonellik iddiası taşımaz, sadece “başka işlerinin yanı sıra yazı da yazan, kendini yazarak ifade eden” biri olmak anlamına gelir. Yazarlık da yapan bir öğretmen, yazarlık da yapan bir ebeveyn, yazarlık da yapan bir öğrenci olunabilir. Elbette bir Dostoyevski olduğunu varsayarak yola çıkmamak kaydıyla; yazarak yaşayan, yaşayarak yazan biri olmak, yazma disiplini oluşturma aşamasında büyük bir yazar olmaktan çok daha önemli.
Hayatla yazının iş birliğini kurmak için bu zihin setini oluşturmak gerekir. Başkalarının ne diyeceğini umursamadan, bir yayınevinden ya da editörden onay beklemeden yazmaya başlamak, yazma disiplininin ilk ve en belirleyici adımıdır.
Bu ilk adımdan sonra sıra, bu bakış açısını gündelik bir rutine, rutini de kalıcı bir disipline dönüştürmeye gelir. KalemKahveKlavye’nin Yazma Disiplini e-kitabı, tam olarak bu üç aşamayı, çalışma dosyalarıyla birlikte adım adım ele alıyor.
Yazma disiplini kazanmanın ilk adımı, yazma eylemiyle kurulan kimliktir. KalemKahveKlavye Atölye’ye göre “ben yazıyorum” yerine “ben bir yazarım” demek, yayımlanmayı beklemeden yazma alışkanlığını güçlendiren en temel zihinsel adımdır.
Bu yazının cevap verdiği sorular:
- Yazma disiplini kazanmak için ilk adım nedir?
- Ben bir yazarım demek neden önemlidir?
- Yazar olmak için yayımlanmış bir eser şart mıdır?
- Yazma alışkanlığı nasıl bir kimlik meselesi haline getirilir?
